Stare budownictwo ma swoje zalety – wysokie pomieszczenia, solidne mury, często lepsza lokalizacja niż w nowych osiedlach. Ma też jedną wadę, która potrafi zatruć życie: słyszalność. W kamienicach z okresu międzywojennego czy w blokach z lat 60. i 70. stropy i ściany działowe mają często tylko 10–12 cm grubości. Do tego dochodzą nieszczelne puszki elektryczne, stare instalacje wodne i drewniane stropy, które przenoszą dźwięki uderzeniowe jak membrana. Nie trzeba od razu zrywać podłóg czy skuwać tynków. Część problemu da się rozwiązać metodami, które nie wymagają pozwolenia na budowę ani ekipy remontowej.

Pierwszym krokiem jest ustalenie, skąd dokładnie dobiega dźwięk. Inaczej będziesz wygłuszać ścianę, podczas gdy hałas wchodzi przez sufit albo przez kanał wentylacyjny. Pomocne bywa proszenie sąsiada o pomoc w teście – niech ktoś stuka miotłą w podłogę, a ty chodzisz po mieszkaniu i nasłuchujesz. Dopiero potem sięgaj po rozwiązania. Warto przy tym pamiętać, że samo wyciszenie mieszkań to nie tylko kwestia komfortu, ale też zdrowego snu i koncentracji w ciągu dnia; na stronie wyciszenie mieszkań znajdziesz szersze omówienie tego, od czego zacząć i jakie materiały mają sens w starych budynkach.

Najprostsze działania nieinwazyjne to uszczelnienie i odciążenie. Puszki elektryczne w ścianach działowych działają jak małe głośniki – wystarczy zdjąć osłonkę i wypełnić wnękę wełną mineralną albo specjalną pianką akustyczną, a potem założyć szczelną pokrywę. Drzwi wejściowe warto wyposażyć w opadającą uszczelkę progową i grubsze uszczelki w ościeżnicy. Meble ustawione przy ścianie sąsiedniej, szczególnie regały z książkami, pochłaniają część dźwięków. Dywan na podłodze i filcowe podkładki pod krzesłami ograniczają hałas, który sam generujesz – to też sposób na poprawę relacji z sąsiadami. W przypadku dźwięków uderzeniowych z góry pomaga czasem zwykła wykładzina położona po stronie sąsiada, jeśli uda się go do tego przekonać.

Jeśli to nie wystarczy, zostają rozwiązania półśrodkowe, które nie wymagają generalnego remontu. Na sufit można przykleić cienkie panele akustyczne z wełny o grubości 2–3 cm – nie zatrzymają basów, ale wytłumią mowę i telewizję. Na ścianę od strony sąsiada da się przykręcić dodatkową warstwę płyt gipsowo-kartonowych na wieszakach akustycznych, tracąc jedynie kilka centymetrów powierzchni. Zamiast skuwać podłogę, można położyć na istniejącej warstwę podkładu akustycznego i nową wykładzinę – to mniej inwazyjne niż wylewka, choć podnosi poziom podłogi. Każde z tych rozwiązań ma sens tylko wtedy, gdy najpierw zlikwidujesz mostki akustyczne, czyli miejsca, przez które dźwięk przechodzi bezpośrednio ze ściany sąsiada do twojej konstrukcji.